کوچولو می‌نویسد

این جا به جایی های این روزها  مثل اسباب کشی می مونه.شایدم بدتر.این میون خیلی از خاطرات پیدا میشن و خیلی از خاطرات برای همیشه دور ریخته می شن.خیلی چیزها هم هستن که منتظرن تا خاطره بشن.من بهشون می گم خاطرات بلقوه! هوا خیلی خوبه.حتا این گرمای بیش از حد امروزم خوب بود و اینکه لازم نیست چشم انتظار خورشید و ابرها و ستاره ها باشم برام لذت بخشه. دلم به خیلی جاها سفر می کنه.بدون در نظر گرفتن زمان و مکان و داشتن یا نداشتن ویزا و پاسپورت و جای خواب وپول و همسفر و حوصله و خیلی چیزای اینجوری...

صبح که داشتم مقنعه رو سرم می کردم چشمم افتاد به ماهی مقوایی نوروز۸۴  که به چراق آویزونه و یادت افتادم و وقتی امروز زنگ زدی و از دلهامون گفتیم، یاد موج های همیشگی زندگی افتادم وبی تاب تکرار خاطره تولد ۸۵ من با تو و بچه محل افتادم که نقطه بودیم و هستیم الانم..توی پارک پشت خونه شما و اون موقع بچه محل هنوز شوهرت نبود و وقتی بهار می شد تو توی زمستون نبودی...!منتظرم که تولدم بیاد و خاطره رو توی ذهنم مرور کنم...روزهای تنهایی و عادی نمایانی و پر از بی تابی اینجا برام فراوونه...حیفه که به صدای بهار و آفتاب و بوی گلهای حساسیت آور توجه نکنم و ترجمشون روی توی ذهنم واست نگه ندارم....همه خیالشون راحت.من حافظه این مدلیم خوبه!

"بارونهایی که سرعتشون زیاده  و مدتشون کمه و قطراتشون گنده است رو خیلی ها بهشون می گن رگبار! "اینو در جواب سوال یه بچه هه که خیلی خوبه دادم و یه جوری نگام کرد که انگار بعدن از جملم سوء استفاده خواهد کرد!!

بلخره عروسی خواهر هم تموم شد و یک عروسی ته ه ه ه  ایرونی بازی بود و از این دنگ و فنگ ها فراریم...کلن هر چیزی که اصل خوب و خوشمزه زندگی کردنم رو تحت الشعاع قرار بده منو فراری می کنه از خودش.و اگه بتونم فرار کنم حتمن این کارو می کنم!...نعنا هم رفت خونه بخت و کلن اسفند امسال۵ - ۶ تا از دوستای ۶۰-۶۱ ای من یه زندگی مشترک رو شروع کردن..امیدوارم همشون زندگی خوبی داشته باشن و به هر نوع تعریفی که از خوشبختی دارن برسن..

اینروزها کشف های زیادی داشتم... .

هوا  هنوز یه کم سرده ولی با این آفتاب و آسمون آبی و شمشادهای جوونه زده  و کوههای دور دستها که پوشیده از برف شدن،خیلی خوبه..حیفه اگه انقدر مشغول کار و درس و زندگی و مسائلش بشیم و غافل بمونیم از نفس عمیق بین درختها و شستن دستهامون با شبنمهای روی برگها...از بارونهای غیر قابل پیش بینی خوشم میاد و همیشه برام جالبه دیدن مردمی که از خیس شدن هراسونن و  یه سقف پیدا کردن تا فعلن زیرش وایسن و خیس نشن ...یه جورایی تنهایی پسندی گلومو گرفته انگار! می خوام برم به رنگ ارغوان...اما با تمام این تنهایی و گرفتگی گلو، وقتی می شنوم که مثلن یه دوستی رفته سینما یا هر جایی که منم می خواستم برم و نرفتم، توی دلم می گم کاش می گفت منم باهاش می رفتم... می دونم که م.ب.جون توی آزمون دکتری قبول می شه و زود می ریم ایستگاه ۵ و نذر (یعنی همون شرطی که باخته!) رو ادا می کنه.....من و عسل فهمیدیم که توی هیچ کدوم از شعرهای ساسی جون مخاطب مستقیم نیستیم! چون ساسی جون (!) همش عشق گوشواره داره و دخترا روفقط با گوشواره  حساب می کنه! و ما هم البته که گوشواره داریم اما گوشمون توانایی قبول هیچ نوع گوشواره ای رو نداره. واز الطاف ساسی جون(!) محرومیم...! مثل اینکه توی ممالک دیگه شبیه من خیلی زیاده..جناب برگشته از سفر می گه که توی اسپانیا یه هم کلاسی داره که خیلی شبیه منه..مهندس هم گفته بود من شبیه  لوبا توی مسکو ام، میتا هم بعد از کیش گیر داده بود که اونجا با  یه دختره نیوزلندی آشنا شدیم که خواهرش کپی تو بود (با خواهره  که کپی من بوده آشنا نشدناااا!!!) ..آقای بوسینی صفویه هم اصرار داشت که من خیلی شبیه خانم دنیس هستم که مقیم امریکاست اما زیاد میاد ایران و مشتریشونه...موجاهیت مرحوم هم می گه شبیه کارمند سفارت ایتالیا توی ترکیه ام!!!!...همه اینا و چندتا مورد دیگه که یادم نمیاد الان  توی یه بازه زمانی محدود بهم رسیده ها!و خلاصه می شه این نتیجه رو گرفت که" من" زیادی سیالم انگار و  خیلی جاها که نیستم هم هستم و شاید  یه روز همه شبیه هامو پیدا کنم و با هم یه کنگره کوچولو های متعلق به هیچ جا تشکیل بدیم و خیلی کارا کنیم..!!!

بعضی وقتا هست که میخوای از یکی عذر خواهی کنی اما نمی دونی چجوری باید اینکارو انجام بدی و همینجور که توی این فکری زمان میگذره و می بینی یک ماهه که قراره عذر خواهی کنی و نکردی و حالا دیگه اصلن نمی دونی باید چجوری عذر خواهی کنی..الان اوضاع من و عمه جون اینجوری شده و امیدوارم یه کاریش کنم که یک ماه دو ماه نشه!

نمی دونم چی شده که انقدر مزدا توی محل ما زیاد شده!شاید جایی حراج زده ۵۰٪ تخفیف و همه دویدن خریدن...به  هر حال مهم اینه که پونه با تمام خاموش شدنهاش اما روی مزدا ها رو کم میکنه! استرابری با اون نمایشش تونست نگرش منو نسبت به سوسکها عوض کنه و این تغییر نگرش می تونه توی زندگی آینده ام مفید باشه و رز زحمتکش هم با ستاره جادویی ای که  ییهو بهم داد کلی هیجان زدم کرد...نعنا هم که می خواد دیگه واقعن  بره خونه بخت و با تمام فشردگی تایمم اما به مهمونیش رسیدم و کلی غذاهای خوشمزه خوردم و کلی هم اطلاعاتم در مورد صابون و آدامس دوست مامان ملیحه رفت بالا!!...امروزم رفتم جمعه بازار بعد از مدتها و یه چیزای خوبی خریدم که جدا از همه چیز که خوب بود اما این چیزا رو هم دارم واز داشتنشون شادم و کلی روابط اجتماعی به خرج دادم و اون پروژه نزدیکی به غریبه ها و دریافت واکنش های اجتماعی از پیش برنامه ریزی نشده با استفاده از معانی زبان رو امتحان کردم که بدک نبود و می تونه تحقیق خوبی باشه ولی باید یه کم بیشتر روش فکر کنم تا چارچوب نظری بهتری بسازم براش و حالا وقتی دنده رو خلاص می کنم انگشترم با نگین رنگ برجستش جیرینگ جیرینگ صدا می ده که باحاله! انگشتر مهندس هم قشنگ بود و انگار خیلی حرف داشت واسه گفتن.. دامن بنتون هم دوست دارم و می تونم واسه خودم  بخونم" دامن کوتاش ایجوره..."...البته دیدن سوسن  خانم و مامانش و پسرهایی که با کتاب پنیرت رو قورت بده و قورباغه رو جابه جا کن(!)داشتن زندگی رو تجربه میکردن هم در نوع خودش در حد بود...ولی واقعن تیریپ معتاد از اون جریانهایی بود که میتونه همیشه منو بخندونه و تاریخ انقضا نداره.حالا نمک کلی ای که داری هم بماند!...به هر حال مرسی خدا جون واسه روزهای خوب و لحظه های خوشمزه که هیچ  پستی و بلندی ای باعث ناراحتی و اعصاب خوردی نمی شه و همش رها و شادیم!

----------------------- 

فاصله  مکانیمون هزاران کیلومتره و اونجوری که ساعت می گه حدود ۳ ساعتی توی دیدن و ندیدن خورشید با هم تفاوت داریم.اما هنوزم نزدیکتر از تو پیدا نمی کنم..چه خوبه وقتی صداتو می شنوم و با هم ذوق می کنیم یا از اتفاقات روزهای گذشته میگیم و واسه بعدن مون برنامه ریزی می کنیم ورهنمود می دیم! راه سفارت رو در پیش می گیرم تا بلخره واسه چند روز هم که شده بهت برسم.پولشم از آسمون میاد..مثل قطره های بارون چیلیک چیلیک پول  می ریزه تا بتونیم توی یه لحظه، اومدن و رفتن خورشید رو ببینیم...منی که اهل درد دل نیستم و خودمم و خودم، وقتی باهات حرف می زنم می تونم همه چیزو جزء به جزء برات تعریف کنم آرومم می کنه و یه حس خوب مثل حس نفس کشیدن توی روزهای پر عطر نزدیک بهار بهم میده... منی که به هر کی باشه دلگرمی می دم این روزا با حرف زدن با تو دلگرم می شم و خیالم راحت می شه از همه چیز انگار... دلم خواست همه اینا رو بنویسم تا یادمون نره که اگه پیش هم نیستیم اما می تونیم فک کنیم که کنار همیم و با هم مثل کبوترها بگیم :دوووست جووونمممم ممممم ممممم مممممم مممم...

روزهای بی مسئولیتی مزه جالبی داره و می تونه یه استراحت از نوع سوم باشه واسه من....به هر حال هرچی بود امروز با زندگی شبه مجردی خونه عسل اینا  تموم شد و البته دو روز با دریا بودن بهترین بخشش بود...مثل همیشه خیلی چیزا روبه دریا سپردم و موجهای جادویی دریا همه حرفها و آرزوهامو  با خودش برد در اعماق تا حلشون کنه و از آسمون واسم لبخند و حس خوب رسیدن به هدف بفرسته....ییهو وقتی نسیم زمستانی دریا همه وجودمو پر کرد خواستم یکی دیگه رو هم توی این اوضاع  لاوصف شریک کنم و مهندس از همه شایسته تر اومد انگار.....اما موش نرم و مهربون و دختر خاله بیشتر به ابعاد دیگه دریا توجه داشتن و به نظرشون دریایی که هر سال جون هزاران نفر رو می گیره اونقدرا هم مهربون نیست و ارزش دوست داشتن تا این حد رو نداره...ولی نشد که نظرم عوض بشه و واسه  توجیه  این مسئله کلی براشون فلسفه بافی کردم و آخرش ترجیح دادیم هر کدوم روی نظر خودمون بمونیم و چه اصرار که لحظه های دریایی رو به بحث و مناظره بگذرونیم...سنگهای عجیب غریب و دوست داشتنی و علاقه وافر من به سنگها....کلی عکس خووووب هم گرفتیم و کلن همه چیز رفت روی نمودار صعودی که xو y اش با هم زیاد می شه... 

------------------------------------------

نی نی ها موجودات نازنینی هستن...هم اون موقع که خیلی نی نی هستن هم وقتی یه کم بزرگتر یا بزرگتر تر می شن...به هر حال فک کردن به چگونگی رفتار و هم قدم شدن با کوچولوها همیشه لذت بخشه، حتا وقتایی که با شیطونی هاشون یا مثلن تکرار یه جمله های بی معنی می رن روی مخ دیگران(البته اون بچه هه که توی اتوبوس هی با لهجه نق می زد یه مورد استثنا بود!)....کوچولو کله شلغمی این روزا داره کم کم زبون باز می کنه و این موضوع که میتونه خیلی چیزا رو بفهمه وهر روز بر این فهمیدنه افزوده می شه واسه من خیلی هیجان انگیزه..با آیسا که حرف زدم برام از آقای فرزانه توی فیلم خروس جنگی گفت واون دوستش که فرضیه و خیلی خوبه که نی نی ها زبونشون می گیره و هنوز خوب بلد نیستن دروغ بگن و حقیقت رو به همه میگن.....از با  نی نی ها بودن آدم کلی شاد میشه و اینکه می تونی یه راه طولانی وبی انتها رو جلوشون تصور کنی مخ آدم روبه خیلی جاها می کشونه....اونشب توی سینما تونستم یه کوچولو که باران بود رو با خودم همراه کنم..یه کوچولوی خوش تیپ بود که از دور مثل بچه نیکل کیدمن توی others بود و از نزدیک یه فرشته کوچولو و بی همتا بود....دلم یه دشت صاف و پر از چمن و بدون حشره  با یکسری وسایل زندگی می خواد تا با همه نی نی هایی که مامان باباهاشون هی بهشون نق می زنن که چه کنن و چه نکنن بریم اونجا و تا می تونن بازی کنن و بدو بدو کنن و کسی نباشه غر بزنه و از شکستن ظرفها ناراحت بشه یا بگه بخواب یا بخواد به زور بهت خلاقیت تزریق کنه یا یه غذای خاص بهت بده یا بگه هله هوله نخور یا بگه .....خلاصه هیچی نگه...راحت باشن..نی نی ها هم آزادی می خوان....اینو خیلی وقته فهمیدم....اما کیه که معنای آزادی رو بفهمه....خوب البته مامان ها همیشه  توجیهات خودشونو دارن ولی من حاضرم مسئولیت همه نی نی هایی که پایه باشن بیان رو قبول کنم....

خوبه که هر سال یه سال جدیدباشه و هر روز یه روز جدید... همیشه بیشتر انرژی وجودیم رو می ذارم تا به این موضوع برسم..احساسهای اینروزهام شاید موضوعیت یکسانی با گذشته ها داشته باشه اما توی اجرا متفاوته و این تفاوته همونیه که من دنبالشم........امتحانا با "بررسی مسائل اجتماعی ایران" امروز صبح بلخررره  تموم شد! واسه من که تا این ترم به امتحان اهمیت نمی دادم این درس خوندن این ترم یه جورایی حالت عجیبی داشت و خوب بود...شاید اگه فرنگیا به معدل گیر نمی دادن، این ترم هم مثل قبلیا میگذشت...حالا یه جوریم.با اینکه دغدغه ها و کارا وبدو بدو هابیشتر  شده و کمتر نشده، اما با تموم شدن امتحانا انگار یه کم به حس بعد از پایان امتحانای اون دوستام که تنها وظیفشون دانشجو بودنه نزدیکم...به هر حال مهم اینه که امشب ماه کامل بود و دیدن قرص ماه همیشه واسه من هیجان انگیزه و انگار بار اوله که می بینم و کشفش میکنم..شنیدن آهنگهای تو باترانه های ایتالیایی من ، وسط اتوبان همیشگی....آرزومو به سحابی جبار گفتم وماه تا دم خونه همراهم اومد..الانم پشت پنجره است و  تا وقتی مجبور بشه بره، سر جاش میمونه...در پی این همه شب، شب رفته و شب اومده و همه لحظه های آسمون رو دوست دارم..حتا وقتایی که سیاهه و زور میزنه تابرف و بارون بیاد و نمیاد!...البته بلخره اومد...البته ملاک من واسه اومدن یا نیومدن برف اینه که بتونم بارش برف رو از پنجره اتاق خودم ببینم.وگرنه سر کار و توی پیست که همینجوری ریخته! یادم باشه بهت بگم که بزودی ثابت می شه که حس تازه بودن تو بی نگاه اون می شه یانمی شه...چند روز پیش کلی توی دلم از م.ب.جون تشکر کردم واسه زاییدن صفا..و اینکه می تونم هرچی خواستم رو به صفا حواله بدم و واسه چند لحظه هم که شده خالی بشم... 

پ.ن: باید جهان را تازه دید..رفت و به فرداها رسید...

دوف دوف! هرکی از هر طرفی داره زور آزمایی میکنه..آخرش می خندیم و بعضی وقتا هم مسیر مهمه هم آخرش اما اگه آخر خیلی بچربه و مسیر هم زیاد طولانی نباشه می شه از مسیره چشم پوشید..قبل از رفتن به استودیو هوا گرفته و بد بود و با راننده کلی در این مورد بحث کردیم و به اتفاق نظر هم رسیدیم..وقتی از استودیو اومدم بیرون هوا تاریک بود. اما زمین خیس بود ..و آسمون ابری و بوی برگ و خاک وخنکی مرطوبی که پرید توی ریه هام ثابت کرد که بارون اومده..با پونه  گفتیم تو مثل شبای مهتابی و بارونی، وقتی که نباشی دلگیرم و می دونی..شایدم ندونی!ولی می دونی..حالا که به گفته مهندس برف نمیاد تا شکوفه ها پژمرده نشن، حداقل یه کوچولو بارون میتونه دل آدمو شاد کنه..فردا صبح جون می ده واسه رفتن توی دل طبیعت..دراز کشیدن روی چمن های نم دار  و دویدن ونفس کشیدن و یه لبخند گنده فوووت کردن واسه خداجون...

گربه های ایرانی رودیدم و بلخره اون سوال واسه معنی شناسی نیومد..اما این مهمه که بدونی گوره خری که گوشت می خوره رو با ببر اشتباه نگیری!..صاحب خاکهای ژله ای خیلی با مزه از خاطراتش تعریف می کنه..با خواهرش وقتی فیلم گریه دار می بینن یه جاهایی فیلم رونگه می دارن..چند دقیقه گریه می کنن بعد ادامه فیلم رو می بینن! این به نظر ط  و  پدرم  خنده دار بود اما خیلی هم بد نیست خوب..خانمها و آقایون با هم فرق دارن خوب...به هر حال صاحب خاکهای ژله ای و آقای عشق ژنرال شنبه می رن کیش..منم دلم خواست..کیش مثل پاک کن می مونه..همه چیزو پاک میکنه!..اما فعلن جامعه شناسی جنگ مهمتره..

سر بازی MNUو MNC به م.ب جونم باختم و البته مهم اینه که لازانیا رو سر بازی بارسا بردم والان بیشتر از بدهیم ، طلبکارم! به حرف دووووست جووونم هم گوش کردم و  با وجود ۲ دلی زنگیدم..خوب به هر حال به نحوی بود...فقط کاش شاد شده باشه چون این خیلی مهمه واسم..

ببین! اگه با بدترین مواد غذایی و امکانات اما با عشــــــــــــق و عـــــلاقه و حوصله یه غذا رو بپزی خیلی خیلی خوشمزه تر از غذایی می شه که با بهترین مواد وامکانات اما با نفـــــــــــــرت واز روی اجـــبار و با بی حوصلگی پخته بشه..مطمئن باش..امتحان کن!..

اتوبان مدرس مسیر جنوب به شمال..دوست مهربون روی بیلبورد که سوار فلفل شده و این آرزوی پرواز رو توی دلم زنده میکنه.. خونه عسل اینا و خنده ورقص وتا خرخره خوردن و دود وفیلم با گوشی ۱۲مگاپیکسلی مخصوص گدا گشنه ها  وتهوع مفرط و یه عالمه هیولا که  از توی وجودش عربده میکشیدن و من با حشره کش  از پسشون بر اومدم و بعدش صبح و صبحانه و یاد خاطرات شب قبل و یه عالمه کار ودلتنگی واسه  دور شدن یکی از آدمهای خاص زندگی و کیک شکلاتی نیشکر واسه سورپرایز  تولد  نعنا و زود جیم زدن از تولد و دچار یه حس غریب بودن و گشنگی توی ترافیک و حسرت غذای طبخ شده توسط نعنا و آقاشون تا دم صبح روز بعد ...راستی دیگه همه خودمونی شدن بد! یارو از توی ماشین با نمره "سماجا" تیکه میندازه و دل و قلوه فشانی می کنه...یه ذره خجالت مجالت هم نداریم که نداریم که نداریم..عادت کن حالا !..یه دوست خوب که یه راه خوب واسش پیدا می شه..مثل خودش که یهو همون موقعی که منتظرش نبودم پیدا شد... گله یکی از دوستا رو که توی درس در مقابل من که براش خیلی کارا کرده بودم خساست به خرج داد  به یکی دیگه از دوستام کردم..فک کردم خالی شدم ولی الان می گم اگه نمی گفتم بهتر بود...آخه زیادن از این آدما..!

---------------------------------------

از فردا امتحانام شروع می شه دیگه...به به..این دوره از امتحانا برای اولین بار توی عمرم قبل از امتحان دارم تلاش و آرزو می کنم که نمره هام خوب بشه..همیشه بدم اومده از اینکه واسه نمره درس بخونم و هیچ وقت اینکارو نکردم ولی این ترمهای آخر باید اینجوری بشم، که بدم نیست البته....یادم نمی ره که استاد توی جلسه آخر بلخره دوووم نیاورد و حرف زد.. گفت  فرقی نداره چه تابلویی بالای سرتون نگه داشتین...مهم اینه که  به اون تابلویی که بالای سرتون توی دستاتون نگه داشتین اعتقاد داشته باشید..از ته دل..با علم وآگاهی و قدرت...همونجا بود که مطمئن شدم بهتره فعلن تابلوئه رو بیارم پایین تر..تا وقتی مطمئن نیستم.. تا وقتی ایمان و اعتقاده بالا  نرفته، فعلن بیخیال تابلو ام!

انگار اوایل اسفنده..شایدیم نه! آخه هنوز فصل خرمالوهاست اما بویی از پاییز نمیاد..دلم کویر می خواد..دلم مرنجاب می خواد..یا یه کویری که تا حالا نرفتم..سکوت و شنهای روان..آفتاب و بادهای عجیب و غریب کویر..یه زمانی هی سفر یه روزه می رفتیم اما الان نمی ریم چرا؟؟..یکی منو ببره سفر یه روزه..یکی با من بیاد سفر یه روزه..یه گروه جدید منو پیدا کنه لطفن!

از همه اونایی که یادآوری می کنن درس بخونم ممنونم!...امروز م.ب.جون خبر خوبی داد بهم و البته مخابرات هم خبر خوبی داد که موبایلم یه طرفه شده و خیلی خوبه که چندین ماهه اعتیادم رو به موبایل ترک کردم و الان این خبر مخابرات واسم خوبه.یعنی فرقی هم نمی کنه..بابا برام چندتا پرتغال یخ آورده و می گه تو که شیر رو سرد می خوری و چایی تم صبر می کنی تا خنک بشه و بعد می خوری، حتمن پرتغال یخ خیلی خوشحالت می کنه!!! البته میوه ها همشون همیشه شادی آورن واسم و این یه مورد رو باباهه خوب اومد!

---------------------------------------

سر ماجراهای خواهر دارم هی سکوت می کنم..یه سکوت که دوستش ندارم اما راه دیگه ای هم جز سکوت پیدا نمی کنم..یه وقتایی واقعن نمی دونم برخوردم نسبت به حرفهای مامان چی باشه و می دونم که توقع داره یه چیزی ازم بشنوه..یه موافقت..یه تاییدیه واسه حرفاش..اما من هیچ احساسی به این اوضاع ندارم و واقعن فک می کنم هیچ رقمه به من ربطی نداره..اما مامان سکوت منو دوست نداره..نمی گه، ولی می فهمم..می فهمم که از بی تفاوتی منی که همیشه توی این شرایط ها کلی بهش تاییدیه می دادم ، ناراحت میشه...اون میگه تنهاست ..خواهر هم می گه تنهاست..باباجون بابا هم میگه تنهاست(خودم یواشکی نوشته هاشو خوندم!)، مامان حسین هم میگه تنهاست.. بره هم میگه تنهاست.. منم که اینم..جالبه..همه کنار همیم اما تنهاییم!..اگه با هم باشیم دیگه هیچ کدوم تنها نیستیم...سخت نیست..باید یکی تلاش کنه..یکی جون داشته باشه تا فاصله ها رو طی کنه و به بقیه برسه..... وقتی بچه بودم هی مامان های بقیه رو می دیدم که دعوا می کنن و گریه میکنن اما مامان من هیچ وقت گریه نمی کرد..بابام هم همینطور..فک می کردم مامان های خوب هیچ وقت گریه نمیکنن..فک میکردم منم الان که بچه ام زیاد گریه میکنم..بعدن که بزرگ شدم و مامان شدم دیگه گریه نمی کنم...یاد گرفته بودم که نیاید جلوی دیگران گریه کنی..اما الان انگار همه گریه های مامان جمع شده..انگارهمشون از اون موقع که من بچه بودم  تا الاناجمع شده و الانا همه با هم داره میاد..نمی دونم! شاید اون موقع که من بچه بودم هم گریه میکرده..اما من نمیدیدم....چقدر بده که توی دل آدم پر از گریه باشه..دوست ندارم اینجوری باشی اما بازم جز سکوت نمی تونم کاری کنم...باز هممون تنها می مونیم..تنها گریه می کنیم و تنها واسه هم نگرانیم و دل می سوزونیم و دعا می کنیم...

وقتی یکی بهم میگه چرا جوش زدی از  معدود لحظه هاییه که ته دلم خجالت میکشم..البته جوابم واضحه..می گم..وقتی عصبی می شم جوش میزنم..فقط کاش ازم نپرسن چرا عصبی شدی؟

کاری به نوع پرداخت وفیلمنامه و ضعفها و نقدهاتون ندارم...خیلی از سکانسها هنوز داره برام تکرار میشه..خودتو بذار توی اون موقعیت..بدون نگاه منطقی..بدون نگاه مردونه..بدون تعصب(که چقدر بده تعصب..هر تعصبی)..یادم میاد اون لحظه ای که موهاشو شونه می کرد ولالایی می خوند..اون جمله که میگه: غریبه نیست تورو دشمن،تورو دشمن همین دوسته..و پایان ندارد دوستی ها و دشمنی ها و دشمنی ها و دشمنی ها..تو دوستی کن! بقیه دشمنا رو بیخیال...

یه کتاب قدیمی و یکسری پرینت پیدا کردم..از چند سال پیش..از معنای اسطوره هام..چه خوبن این همه دوست..چه خوبن اونایی که دوستشون دارم و ندیده دوستم هستن..می دونم که هنوزم دوستمی..یادمه سال ۸۳ و کشف زندگی تو..کشف تو..اوریانا فالاچی..که من یه چیز دیگه بهت میگفتم..ایتالیای بزرگ که همیشه می دونم یه روز میرم اونجا و همه رویاها وبوی خوشی که تو ازش مینوشتی رو حس میکنم..جملت هنوز یادمه..ممم..همین بود!..زندگی چیزیه که باید خوب پرش کنی بدون اینکه لحظه ای رواز دست بدی..چقدر به حرفت گوش کردم..چقدر بزرگ بود اون روز که این جمله رو خوندم..برام مهم نیست که چیا دربارت میگن..من اون چیزایی که دنبالش بودمرو گرفتم ازت..اون خصوصیاتی که خارق العاده بود رو گرفته بودم ازت..چی می شه که همه همیشه فقط دین رو تنها وسیله ارزش گذاری می دونن..بعضی چشمها چه راحت بسته می شه و هروقت منفعت باشه باز می شه..مهم نیست..حرف اینجا زیاده..کتاب و یادداشتهام منو جاهای دیگه ای برد..یه جوونه وسط زمستون بود اون روزا..هنوزم دوستمی..یه دوست نزدیک..نزدیک..نزدیک...

سرماخوردگیم خیلی وقته خوب شده اما صدام هنوز گرفته است..استرابری که در خیلی از علوم سررشته داره ، میگه همه دردهای جسمی ریشه روانی داره..میگه صدات خوب نمیشه چون میخوای یه چیزی رو بگی ولی نمی گی..می گه باید بگی تا خوب شه...میگم نمیتونم..نمیدونم..چجوری بگم بهتره؟..آره! "من" دارم به چجوری بهتر بودن فکر می کنم..!!! اون همه جسارت و شجاعت و بی پروایی اینبار همه با هم دود شده رفته هوا انگار...کاش خودت می فهمیدی.."کاش"! من بگم "کاش"؟؟؟..خودم خندم میگیره..حافظ هم گفت صبر کن.یه کم ترسیدم..اگه نتونم صبر کنم...من از "نتونستن" بگم؟؟..انگار قراره همه نشده ها این دفعه واسم بشه..برای اولین بار  دارم از اشتباه میترسم...هی به خودم میام..هی به خودم روحیه میدم..اما یه جورایی مطمئنم که خدا همه چیزو بهت می رسونه...همه چیزو..همه حرفامو..اما چرا صدام خوب نمی شه..هنوزم همینم!هنوزم میگم تنهایی خوب نیست امااینکه بتونی تنهایی خودتو دوست داشته باشی و از زندگی لذت ببری خیلی خوبه..اونوقته که میتونی با دیگران هم خوب باشی و لحظه های خوشمزه و نارنجی خلق کنی..زندگی منم همینجوری نارنجی شد دیگه..مممم...هنوزم اینا رو توی ذهنم می دونم و می دونم و اعتقادمه..وقتی قراره یکی بیاد میاد!!..اینو نشنیدم..حس کردم..اما الان چی شدم؟چی پیدا کردم که انقدر بی تاب شدم..چی دیدم که بلخره انگار شد..الان که نه!یه نیگا کردم دیدم خیلی وقته..خودم دیر فهمیدم انگار..انقدر که غرق زندگی نارنجی ناب خودم بودم..حدسم نمی زنی که تو؟؟..خدا هوامو داره..می دونم..من و اضطراب درونی؟من و حرف نزدن؟من وموندن؟من و هر لحظه به تمثیل شدن؟ من و ریمایندر ساعت ۱۲ ظهر؟ که چی؟ که همین..من و یه تجسم و فکرکه می دونم حقیقت پیدا میکنه اما کی وکجاشو نمیدونم وهمین دلم رو تکون تکون میده..مقاومت می کنم..مقاومت نه!..ملایمت میکنم با لحظه های این دوران..می دونم که خدا توی هر چیزی خیری گذاشته..می دونم..خودت بفهم لطفن! منم بهت میگم تا صدام درست بشه..اما اول تو بفهم..اگه فهمیدی بهم بگو.. (با لهجه همون زبون سخت که باید با جماعتش بگردی تایاد بگیری و با معلم و کلاس جواب نمی ده! )..بگو دیگه!..خدابهت می گه چی به چیه....فقط تو ام از رنگ نارنجی خوشرنگی که درش غرقی  بیا بیرون..اونوقت می فهمی و می گی...تو بگو!..نمی خوام صدات بگیره..

بزرگترین هیجان زندگیم تا امروز  همه وجودمو فرا گرفت...۳ ساعت می گذره اما هنوزم در لحظه اول موندم...نمی دونستم زمان به عقب برگشته یا من توی آینده ام یاهمه چیز نزدیکه یا هر چی دیگه...دووووست جوووونممم پشت شیشه بود و به شیشه میکوبید...شب سیاهی دلچسبی گرفت و بهترین هدیه رو خدابه من داد امشب...یه هدیه پاییزی که که یادم نمی ره...سورپرایز واژه کوچیکیه واسه توصیف و نمی دونم هنوزم چی بگم...با دیدنت توی شب برام رنگین کمون درست شد و باهم سررررررر خوردیم روی رنگ نیلی و نارنجی...پاتیناژ... ممممممممممم